Leczenie safinamidem należy rozpocząć od dawki 50 mg/dobę. Taką dawkę dobową można zwiększyć do 100 mg/dobę na podstawie indywidualnych potrzeb klinicznych pacjenta. Jeżeli dawka została pominięta, należy przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze następnego dnia. Pacjenci w podeszłym wieku. W przypadku pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana zmiana dawki. Doświadczenie w podawaniu safinamidu u pacjentów powyżej 75 rż. jest ograniczone. Zaburzenia czynności wątroby. Stosowanie safinamidu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest wymagane. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana jest mniejsza dawka, w wysokości 50 mg/dobę. Jeżeli u danego pacjenta wystąpi progresja zaburzeń czynności wątroby od umiarkowanych do ciężkich, należy zaprzestać podawania safinamidu. Zaburzenia czynności nerek. Nie ma potrzeby zmiany dawki w zaburzeniach czynności nerek. Dzieci i młodzież. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności safinamidu u dzieci i młodzieży <18 lat. Nie ma dostępnych danych.

Tabl. safinamidu należy popić wodą. Safinamid można przyjmować z pokarmem albo bez pokarmu.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie innych inhibitorów MAO. Jednoczesne stosowanie petydyny. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Stosowanie u pacjentów chorujących na bielactwo, zwyrodnienie siatkówki, zapalenie błony naczyniowej oka, dziedziczną retinopatię oraz ciężką postępującą retinopatię cukrzycową.

Na ogół safinamid może być stosowany z selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (ang. SSRI) w najniższej skutecznej dawce, z zachowaniem ostrożności pod kątem występowania objawów zespołu serotoninergicznego. Należy zwłaszcza unikać jednoczesnego podawania safinamidu i fluoksetyny lub fluwoksaminy, jeśli jednak leczenie wymienionymi produktami leczniczymi jest konieczne, powinny one być stosowane w małych dawkach. Przed rozpoczęciem leczenia safinamidem należy rozważyć okres wypłukiwania odpowiadający 5 T_0,5 wcześniej stosowanego SSRI. Między zakończeniem leczenia safinamidem a rozpoczęciem leczenia inhibitorami MAO lub petydyną musi minąć co najmniej 7 dni. Jeśli safinamid jest podawany równocześnie z produktami będącymi substratami BCRP należy zapoznać się z ChPL konkretnego produktu. Należy zachować ostrożność rozpoczynając leczenie safinamidem pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Jeżeli u danego pacjenta wystąpi progresja zaburzeń czynności wątroby od umiarkowanych do ciężkich, należy zaprzestać podawania safinamidu. Zagrożenie rozwoju zwyrodnienia siatkówki u pacjentów z chorobą siatkówki w wywiadzie Safinamidu nie wolno podawać pacjentom z chorobami oczu w wywiadzie, aby nie zwiększyć ryzyka wystąpienia objawów ze strony siatkówki (np. u pacjentów z dziedzicznymi chorobami siatkówki w rodzinie, lub zapaleniem błony naczyniowej oka w wywiadzie). U pacjentów leczonych agonistami dopaminy lub innymi produktami dopaminergicznymi mogą wystąpić zaburzenia kontroli popędów. Odnotowano również takie przypadki podczas stosowania innych inhibitorów MAO. Leczenie safinamidem nie wiązało się ze wzrostem częstości występowania zaburzeń kontroli popędów. Pacjentów i opiekunów należy poinformować o objawach behawioralnych zaburzeń kontroli popędów, jakie stwierdzano u pacjentów leczonych inhibitorami MAO, wliczając w to przypadki zachowań kompulsywnych, myśli obsesyjnych, patologicznego hazardu, wzrostu libido, nadmiernego popędu seksualnego (hiperseksualność), impulsywnych zachowań oraz kompulsywnego wydawania pieniędzy lub kupowania. Safinamid używany w skojarzeniu z lewodopą może nasilać działania niepożądane lewodopy, zaostrzając wcześniej występujące dyskinezy, co wymaga zmniejszenia dawki lewodopy. Ten efekt nie występował, kiedy safinamid był stosowany wspomagająco z agonistami dopaminy u pacjentów we wczesnym stadium choroby Parkinsona. Podczas leczenia safinamidem może wystąpić senność i zawroty głowy. Pacjenci powinni zostać poinformowani o konieczności zachowania ostrożności podczas obsługiwania niebezpiecznych maszyn, w tym pojazdów silnikowych, do momentu gdy nie nabiorą pewności, że safinamid nie wpływa na nich niepożądanie. Podczas leczenia safinamidem może wystąpić senność i zawroty głowy. Pacjenci powinni zostać poinformowani o konieczności zachowania ostrożności podczas obsługiwania niebezpiecznych maszyn, w tym pojazdów silnikowych, do momentu gdy nie nabiorą pewności, że safinamid nie wpływa na nich niepożądanie.

Safinamidu nie wolno podawać z innymi inhibitorami MAO (w tym z moklobemidem), ze względu na zagrożenie niewybiórczym hamowaniem aktywności MAO, co może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego. Zgłaszano ciężkie reakcje niepożądane podczas jednoczesnego stosowania petydyny oraz inhibitorów MAO. Ze względu na to, że może to być efekt charakterystyczny dla całej klasy leków, jednoczesne podawanie safinamidu z petydyną jest przeciwwskazane. Zgłaszano interakcje produktu leczniczego z jednocześnie stosowanymi inhibitorami MAO i sympatykomimetykami. Ze względu na hamujące aktywność MAO działanie safinamidu, jednoczesne stosowanie safinamidu i sympatykomimetyków, takich jak wchodzące w skład produktów leczniczych zmniejszających przekrwienie błony śluzowej podawanych do nosa i doustnie albo produktów przeciw przeziębieniu zawierających efedrynę lub pseudoefedrynę, wymaga zachowania ostrożności. Zgłaszano interakcje produktu leczniczego z jednocześnie stosowanymi dekstrometorfanem i nieselektywnymi inhibitorami MAO. Ze względu na hamujące aktywność MAO działanie safinamidu jednoczesne podawanie safinamidu i dekstrometorfanu nie jest zalecane, jeśli jednak jest konieczne, należy zachować ostrożność. Należy unikać jednoczesnego stosowania safinamidu i fluoksetyny lub fluwoksaminy ze względu na występowanie poważnych działań niepożądanych (np. zespołu serotoninowego), które, aczkolwiek rzadko, ale pojawiały się, gdy stosowano SSRI i dekstrometorfan z inhibitorami MAO. Jeśli jednak jest to konieczne, należy stosować te produkty lecznicze w najniższych skutecznych dawkach. Przed rozpoczęciem leczenia safinamidem należy rozważyć zachowanie okresu wypłukiwania odpowiadającego 5 T_0,5 wcześniej stosowanego SSRI. Ciężkie działania niepożądane zgłaszano podczas jednoczesnego stosowania selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (ang. SNRI), trójpierścieniowych i czteropierścieniowych leków przeciwdepresyjnych oraz inhibitorów MAO. Ze względu na wybiórcze i przemijajace hamujące działanie safinamidu na MAO-B, leki przeciwdepresyjne można podawać, ale z zastosowaniem najniższej koniecznej dawki. Safinamid może przejściowo hamować aktywność BCRP in vitro. W badaniach interakcji między lekami u ludzi zaobserwowano istotne interakcje z rozuwastatyną (wzrost wartości AUC w przedziale 1,25-2,00 razy), nie wystąpiły jednak istotne interakcje z diklofenakiem. Zaleca się monitorowanie pacjentów w przypadku przyjmowania safinamidu z produktami leczniczymi stanowiącymi substraty BCRP (np. rozuwastytyna, pitawastatyna, prawastatyna, cyprofloksacyna, metotreksat, topotekan, diklofenak lub gliburyd)oraz zapoznanie się z ich ChPL, aby stwierdzić, czy konieczne jest dostosowanie dawki. Safinamid jest niemal w całości wydalany w drodze przemian metabolicznych, głównie za pośrednictwem wysokowydajnych amidaz, które jeszcze nie zostały dokładnie zbadane. Safinamid jest wydalany przede wszystkim z moczem. W ludzkich mikrosomach wątrobowych (ang. HLM) etap N-dealkilacji katalizowany jest najprawdopodobniej przez CYP3A4, gdyż ketokonazol zmniejszał klirens safinamidu w mikrosomach wątroby o 90%. Safinamid hamuje in vitro aktywność transportera kationów organicznych 1 (ang. OCT1) w klinicznie istotnych stężeniach w żyle wrotnej. Dlatego należy zachować ostrożność, kiedy safinamid jest podawany w skojarzeniu z produktami leczniczymi będącymi substratami OCT1 i mającymi podobny T_max do safinamidu (2 h) (np. metformina, acyklowir, gancyklowir), ponieważ w konsekwencji ekspozycja na te substraty może być zwiększona. Metabolit NW-1153 jest substratem OAT3 w klinicznie znaczących stężeniach. Produkty lecznicze będące inhibitorami OAT3, podawane w skojarzeniu z safinamidem, mogą obniżać klirens NW-1153, tj. mogą w ten sposób zwiększać jego ekspozycję ogólnoustrojową. Ekspozycja ogólnoustrojowa NW-1153 jest niska (1/10 wyjściowej dawki safinamidu). Ten potencjalny wzrost najprawdopodobniej nie ma znaczenia klinicznego, ponieważ NW-1153, pierwszy produkt szlaku metabolicznego, jest następnie przekształcany w metabolity wtórne i metabolity trzeciego rzędu. Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Safinamidu nie należy podawać kobietom w wieku rozrodczym, chyba że stosują one odpowiednie środki antykoncepcyjne. Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania safinamidu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Produkt nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne pochodzące od zwierząt wykazały przenikanie safinamidu do mleka. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Produktu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią. Wyniki badań na zwierzętach wskazują, że leczenie safinamidem związane jest z występowaniem reakcji niepożądanych dotyczących płodności samic szczurów i spadkiem jakości plemników. Nie wpływa to na płodność samców szczurów.

Działaniem niepożądanym zgłaszanym najczęściej u pacjentów leczonych safinamidem w skojarzeniu z samą tylko L-dopą lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciw chorobie Parkinsona była dyskineza. Wiadomo, że podczas leczenia skojarzonego z zastosowaniem SSRI, SNRI, trójpierścieniowych/czteropierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i inhibitorów MAO występują ciężkie działania niepożądane, takie jak przełom nadciśnieniowy (wysokie ciśnienie krwi, zapaść), złośliwy zespół neuroleptyczny (oszołomienie, silne poty, sztywność mięśniowa, hipertermia, wzrost stężenia kinazy fosfokreatynowej), zespół serotoninowy (splątanie, nadciśnienie tętnicze, sztywność mięśni, halucynacje) oraz niedociśnienie tętnicze. Podczas leczenia inhibitorami MAO zgłaszano przypadki interakcji ze stosownymi równocześnie sympatykomimetycznymi produktami leczniczymi. U pacjentów leczonych agonistami dopaminy i/lub innymi lekami dopaminergicznymi mogą występować zaburzenia kontroli popędów: patologiczny hazard, zwiększone libido, hiperseksualność, kompulsywne wydawanie pieniędzy i kupowanie, obżarstwo i kompulsywne objadanie się. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: (niezbyt często) zakażenie dróg moczowych; (rzadko) odoskrzelowe zapalenie płuc, czyraki, zapalenie nosogardzieli, ropne zapalenie skóry, zapalenie błon śluzowych nosa, infekcja zęba, infekcja wirusowa. Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy): (niezbyt często) rak podstawnokomórkowy; (rzadko) włókniak starczy, znamię melanocytowe, brodawka łojotokowa, brodawczak skóry. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (niezbyt często) niedokrwistość, leukopenia, nieprawidłowości czerwonych krwinek; (rzadko) eozynofilia, limfopenia. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: (niezbyt często) zmniejszenie apetytu, hipertriglicerydemia, zwiększenie apetytu, hipercholesterolemia, hiperglikemia; (rzadko) wyniszczenie, hiperkaliemia. Zaburzenia psychiczne: (często) bezsenność; (niezbyt często) omamy, depresja, nietypowe sny, lęk, stan splątania, chwiejność emocjonalna, zwiększone libido, zaburzenia psychotyczne, niepokój, zaburzenia snu; (rzadko) zachowania kompulsywne, delirium, dezorientacja, urojenia, zachowania impulsywne, utrata libido, myśli obsesyjne, paranoja, przedwczesny wytrysk, napady senności, fobia społeczna, myśli samobójcze. Zaburzenia układu nerwowego: (często) dyskineza, senność, zawroty głowy, ból głowy, choroba Parkinsona; (niezbyt często) parestezje, zaburzenia równowagi, niedoczulica, dystonia, uczucie dyskomfortu w głowie, dyzartria, omdlenie, zaburzenia poznawcze; (rzadko) nieprawidłowa koordynacja, zaburzenia uwagi, opaczne odczuwanie smaku, obniżenie odruchów, ból korzeniowy, zespół niespokojnych nóg, uspokojenie polekowe. Zaburzenia oka: (często) zaćma; (niezbyt często) nieostre widzenie, mroczki, diplopia, światłowstręt, zaburzenia siatkówki, zapalenie spojówek, jaskra; (rzadko) niedowidzenie, chromatopsja, retinopatia cukrzycowa, widzenie na czerwono, krwotok z oka, ból oka, obrzęk powiek, nadwzroczność, zapalenie rogówki, zwiększone łzawienie, ślepota zmierzchowa, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, starczowzroczność, zez. Zaburzenia ucha i błędnika: (niezbyt często) zawroty głowy. Zaburzenia serca: (niezbyt często) palpitacje, tachykardia, bradykardia zatokowa, niemiarowość; (rzadko) zawał mięśnia sercowego. Zaburzenia naczyniowe: (często) niedociśnienie ortostatyczne; (niezbyt często) nadciśnienie, niedociśnienie tętnicze, żylaki; (rzadko) skurcz tętnic, miażdżyca, przełom nadciśnieniowy. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: (niezbyt często) kaszel, duszność, nieżyt nosa; (rzadko) skurcz oskrzeli, bezgłos, ból jamy ustnej i gardła, skurcz jamy ustnej i gardła. Zaburzenia żołądka i jelit: (często) mdłości; (niezbyt często) zaparcie, niestrawność, wymioty, suchość w jamie ustnej, biegunka, ból brzucha, zapalenie błony śluzowej żołądka, wzdęcie z oddawaniem wiatrów, rozdęcie brzucha nadmierne wydzielanie śliny, choroba refluksowa przełyku, aftowe zapalenie jamy ustnej; (rzadko) wrzód trawienny, odruchy wymiotne, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (rzadko) hiperbilirubinemia. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (niezbyt często) nadmierne wydzielanie potu, uogólniony świąd, reakcja nadwrażliwości na światło, rumień; (rzadko) wypadanie włosów, pęcherze, kontaktowe zapalenie skóry, choroby skóry, wybroczyny krwawe, rogowacenie liszajowate, poty nocne, ból skóry, zaburzenia pigmentacji, łuszczyca, łojotokowe zapalenie skóry. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (niezbyt często) ból pleców, ból stawu, skurcze mięśni, sztywność mięśni, ból kończyny, osłabienie mięśniowe, uczucie ciężkości; (rzadko) zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ból w boku, obrzęk stawów, bóle mięśniowo-szkieletowe, ból mięśni, ból karku, choroba zwyrodnieniowa stawów, torbiel maziowa. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (niezbyt często) oddawanie moczu w nocy, dyzuria; (rzadko) parcie na mocz, wielomocz, ropomocz, trudności w oddawaniu moczu. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: (niezbyt często) zaburzenia erekcji; (rzadko) łagodny rozrost gruczołu krokowego, zaburzenia piersi, ból piersi. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (niezbyt często) zmęczenie, astenia, niestabilny chód, obrzęki obwodowe, ból, uczucie gorąca; (rzadko) zmniejszona skuteczność działania leków, nietolerancja leków, uczucie zimna, złe samopoczucie, gorączka, suchość skóry. Badania diagnostyczne: (niebyt często) zmniejszenie/zwiększenie mc., podwyższone stężenie fosfokinazy kreatynowej we krwi, podwyższone stężenie trójglicerydów we krwi, podwyższone stężenie glukozy we krwi, podwyższone stężenie mocznika we krwi, podwyższone stężenie fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższone stężenie wodorowęglanów we krwi, podwyższone stężenie kreatyniny we krwi, wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby, nieprawidłowe wyniki badania moczu, podwyższone ciśnienie krwi, obniżone ciśnienie krwi, nieprawidłowe wyniki okulistycznych badań diagnostycznych; (rzadko) obniżone stężenie wapnia we krwi, obniżone stężenie potasu we krwi, obniżone stężenie cholesterolu we krwi, podwyższona temperatura ciała, szmery w sercu, nieprawidłowe wyniki wysiłkowego EKG, obniżony hematokryt, obniżone stężenie hemoglobiny, obniżony wskaźnik INR, obniżona liczba limfocytów, obniżona liczba płytek krwi, zwiększone stężenie cholesterolu w postaci lipoprotein o bardzo niskiej gęstości. Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach: (często) upadek; (niezbyt często) złamanie stopy; (rzadko) stłuczenie, zator tłuszczowy, uraz głowy, uraz ust, urazy kostno-szkieletowe. Uwarunkowania społeczne: (rzadko) hazard.

U pacjenta, podejrzewanego o przyjmowanie przez miesiąc dawki większej niż zalecana dawka dzienna 100 mg, zgłoszono wystąpienie następujących objawów: dezorientacja, senność, zapominanie i rozszerzone źrenice. Objawy te ustały bez następstw po odstawieniu produktu leczniczego. Po umyślnym lub nieumyślnym przedawkowaniu safinamidu można spodziewać się zdarzeń lub objawów, które wynikają z jego profilu farmakodynamicznego: zahamowania aktywności MAO-B wraz z zależną od aktywności inhibicją kanałów Na⁺. Objawy nadmiernej inhibicji MAO-B (zwiększenie poziomu dopaminy) mogą obejmować nadciśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, omamy, pobudzenie, mdłości, wymioty oraz dyskinezę. Nie jest znane antidotum na safinamid ani też konkretne leczenie przedawkowania safinamidu. W razie znacznego przedawkowania należy przerwać leczenie safinamidem i zastosować leczenie wspomagające zgodnie ze wskazaniem klinicznym.

Safinamid łączy jednocześnie dopaminergiczne i niedopaminergiczne mechanizmy działania. Safinamid jest wysoce wybiórczym i odwracalnym inhibitorem MAO-B, powodującym zwiększenie zewnątrzkomórkowego stężenia dopaminy w prążkowiu. Działanie safinamidu związane jest z warunkowaną stanem inhibicją zależnych od napięcia kanałów sodowych (Na⁺) i modulacją stymulowanego uwalniania glutaminianu. Nie ustalono, w jakim zakresie działanie inne niż dopaminergiczne przyczynia się do całkowitego efektu. Modele farmakokinetyczne dotyczące zdarzeń niepożądanych zebranych w badaniach prowadzonych na populacji pacjentów cierpiących na chorobę Parkinsona wskazują, że skutki farmakokinetyczne i farmakodynamiczne stosowania safinamidu nie zależą od wieku, płci, mc., czynności nerek ani ekspozycji na lewodopę, co sugeruje, że nie będzie potrzeby modyfikowania dawki w zależności od tych czynników. Zbiorcze analizy danych dotyczących działań niepożądanych zebranych podczas kontrolowanych placebo badań prowadzonych u pacjentach cierpiących na chorobę Parkinsona wskazują, że jednoczesne podawanie safinamidu z dużą grupą produktów leczniczych powszechnie stosowanych w tej populacji pacjentów (z lekami obniżającymi ciśnienie, β-adrenolitykami, lekami obniżającymi poziom cholesterolu, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, lekami przeciwdepresyjnymi itp.) nie wiązało się ze wzrostem ryzyka wystąpienia zdarzeń niepożądanych. W badaniach nie zastosowano stratyfikacji ze względu na stosowane jednocześnie leki, a w odniesieniu do tych produktów leczniczych nie przeprowadzono zrandomizowanych badań interakcji.

1 tabll. powl. zawiera safinamidu metanosulfonian w ilości odpowiadającej 50 mg lub 100 mg safinamidu.